Van Rooij is 47 jaar, maar ziet er naar eigen zeggen uit als 46,5. René: "Ja, humor speelt voor mij een belangrijke rol in het leven. Zonder humor werkt er niets. Het is de beste sleutel tot relativeren".
Van Rooij is 47 jaar, maar ziet er naar eigen zeggen uit als 46,5. René: "Ja, humor speelt voor mij een belangrijke rol in het leven. Zonder humor werkt er niets. Het is de beste sleutel tot relativeren". (Foto: Dick Hubertus)

Mensen vermaken, dat is wat René van Rooij wil

OSS - In de woonkamer van René van Rooij staat een remake van een Wurlitzer jukebox uit 1946. In de originele exemplaren uit die tijd zaten nog bakelieten platen. Voor de deur staat een Chevrolet Impala uit 1977 geparkeerd en in de garage een Cadillac Coupe de Ville uit 1963. René vertelt: "Alles uit die tijd vind ik mooi, ook de muziek, al maak ik met WC Experience en Pap & Pudding natuurlijk vooral feestmuziek. Wij maken leuke, gezellige hoempamuziek waarbij de mensen lekker kunnen meezingen. Een beetje ondeugende teksten, maar nooit té en altijd met een knipoog."

Door Dick Hubertus

Inmiddels is WC Experience al 30 jaar een van de bekendste dialectbands van Nederland, genre: "Rock 'n Loll". In 2009 werd de door Jack Spijkerman ontdekte groep zelfs gekozen tot de bekendste dialectband van Nederland. De Brabo-rockers hebben zeventien albums en vier dvd's op hun naam staan en hebben sinds 1993 180.000 cd's verkocht. René van Rooij speelt accordeon en keyboards en is tweede zanger. In de komende carnavalstijd treedt hij ook weer veel op met Pap & Pudding. Met Hans van Erp zingt hij vooral in café's en zaaltjes met een orkestband die René zelf opneemt in zijn studio aan huis.

Geen pilletjes nodig
Terwijl René geniet van zijn shaggie en een kop koffie vertelt hij: "De hoofdmoot van mijn activiteiten is optreden met WC Experience. Maar onlangs ben ik gestart als producer en tekstschrijver voor andere artiesten en maak ik ook muziekbanden in mijn studio. Met de band treden we veel op in dorpen. Je hebt daar een compleet andere cultuur dan in de steden. In de dorpen hebben ze geen pilletjes, drugs en lachgas nodig om een gezellige avond te hebben. Vanaf het podium zie ik alleen zatte boeren en blije mensen. Ons publiek gaat lekker teut en gelukkig naar huis."

Regels
En verder: "Op dorpsfeesten zijn wij graag geziene gasten. Boeren en vrachtwagenchauffeurs zijn ons publiek. En dat alles onder het motto: doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Wij gaan voor een ongedwongen, ouderwetse feestavond waar de mensen graag naar toe komen. Twintig jaar geleden kon je nog gewoon een grote tent in een weiland zetten en gaan met die banaan. Tegenwoordig is de regelgeving veel strenger geworden wat betreft beveiliging, hygiëne, geluid, toegankelijkheid enzovoort."

Na een slok koffie vervolgt René: "Tegenwoordig treed ik ook op als dj voor oudere jongeren. Mijn artiestennaam is dan Onslow, de minder chique figuur uit de Britse serie Schone Schijn. Ik draai dan vooral foute piratenmuziek zoals Dokter Bernhard van Bonny St. Clair en Ron Brandsteder en Rocky van Don Mercedes."

Muziek maakt dragelijk
Van Rooij is 47 jaar, maar ziet er naar eigen zeggen uit als 46,5. René: "Ja, humor speelt voor mij een belangrijke rol in het leven. Zonder humor werkt er niets. Het is de beste sleutel tot relativeren. Het ligt alleen tegenwoordig zo gevoelig. Op het podium ben ik eigenlijk meer entertainer dan muzikant. Het gaat er mij maar om dat de mensen lekker mee springen en dansen." Over zijn karakter vertelt hij: "Ik ben eigenlijk best pessimistisch. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn in het leven. Maar door humor en muziek probeer ik het draaglijk te maken. Ik kan genieten van het cynisme van beroepspessimisten als Hans Dorrestijn. Maar muziek helpt. Zo ben ik toen mijn ouders overleden 's avonds toch gaan optreden."

Uitlaatklep
Met muziek maken was René van Rooij er vroeg bij. Op zevenjarige leeftijd speelde hij al de platte trom bij Harmonie Hubertus in zijn geboortedorp Herpen. Hij vertelt: "Op mijn elfde zijn we naar Oss verhuisd en kwam ik bij de Hartog Harmonie. In de vijfde klas van de basisschool mocht ik mijn drumstel mee naar school nemen en op het podium in de aula voor de andere kinderen spelen. Dat vond ik prachtig. Ook mijn ouders stimuleerden mij in het maken van muziek. Muziek is voor mij een geweldige uitlaatklep."

Meer berichten