Mandy hoopt dat haar tweede Vierdaagse weer een groot feest wordt net als vorig jaar. Blaren op haar voeten krijgt ze niet, zegt ze. "Maar blaren op mijn handen, daarentegen..." Foto: Maaike van Helmond
Mandy hoopt dat haar tweede Vierdaagse weer een groot feest wordt net als vorig jaar. Blaren op haar voeten krijgt ze niet, zegt ze. "Maar blaren op mijn handen, daarentegen..." Foto: Maaike van Helmond (Foto: )

Mandy gaat rollend over de finish

OSS - Lopen heeft de 23-jarige Osse Mandy Bol door omstandigheden nooit gekund, toch vormt dit voor haar geen belemmering om aan de Nijmeegse Vierdaagse deel te nemen. Voor het tweede jaar op rij verschijnt zij in haar rolstoel aan de start. "Blaren op mijn voeten zoals de meeste lopers zal ik niet krijgen, blaren op mijn handen daarentegen..."

Door Maaike van Helmond

"Mijn vader liep de honderdste Vierdaagse mee", begint Mandy te vertellen. "Toen wij destijds langs de route stonden om hem aan te moedigen, was een van de eerste dingen die in mij opkwam: dat wil ik ook!" Vandaar dat Mandy zich vorig jaar inschreef en uiteindelijk ook haar eerste Vierdaagsekruisje binnenhaalde. "Veertig kilometer per dag is echt pittig in een rolstoel, maar tegelijkertijd ook ontzettend leuk en een geweldige fysieke uitdaging. Voor mij was het vorig jaar een groot feest om deel te nemen."

Bergaf inhouden
Dat ze dit jaar weer samen met haar ouders aan de start zou verschijnen, stond voor Mandy dan ook vast. "Eigenlijk vind ik vier dagen zelfs te kort. Ik zou er best nog wel wat extra dagen aan vast willen plakken", vertelt ze lachend. Dit betekent overigens niet dat de Vierdaagse voor Mandy een makkie is. "Niet iedereen realiseert het zich, maar ik doe alles echt puur op armkracht. Dat is op vlakke stukken al pittig, maar bergop en bergaf is het al helemaal een uitdaging. Vooral omdat je ook rekening moet houden met alle andere deelnemers. Ik kan niet zomaar een bergje naar beneden rollen, maar moet juist het grootste deel van de tijd afremmen en inhouden om te voorkomen dat ik tegen iemand aanrijd."

'Dat hoort erbij'
De hoogte waarop ze zit, vormt volgens Mandy ook een uitdaging. "Ik kijk hoofdzakelijk tegen ruggen aan en zie daardoor meestal niet wat er komen gaat. Een helling komt daardoor voor mij vaak als een verrassing waardoor ik mij er ook niet op voor kan bereiden. Stoeprandjes, drempels of kuilen in de weg zie ik ook wat minder snel dan normaal doordat er zo veel mensen om mij heen lopen, maar ach, dat hoort erbij!"

Uitdagingen of niet, Mandy heeft vooral ontzettend veel zin om dinsdag weer aan de start te staan. "We hebben behoorlijk veel getraind, zodat ik tijdens de Vierdaagse niet al mijn energie verspil, maar onderweg ook nog gewoon kan genieten van alles en iedereen. Dus ik denk dat ik er klaar voor ben. Ongetwijfeld zal ik weer de nodige spierpijn in mijn armen gaan hebben, maar ook dat hoort erbij en wellicht net als vorig jaar een paar blaren op mijn handen. En nee, daarvoor ga ik niet naar de blarenpost", lacht Mandy. "Hoewel ik eigenlijk wel benieuwd ben hoe ze daar op zouden kijken als iemand aanklopte voor blaren op de handen in plaats van de voeten, haha."

Niet duwen!
Heeft ze nog een tip voor de andere deelnemers om haar heen. "Ja, geniet er gewoon van. De Vierdaagse is een groot feest! En hoe vriendelijk het ook bedoeld is, mij hoef je echt geen stukje te duwen. Juist niet zelfs. Straks word ik nog gediskwalificeerd. Dus laat mij maar lekker rollen richting mijn tweede Vierdaagsekruisje."

Meer berichten